Horace, Epode 2

'Beatus ille qui procul negotiis,

     ut prisca gens mortalium,

paterna rura bubus exercet suis

     solutus omni faenore

neque excitatur classico miles truci

     neque horret iratum mare

forumque vitat et superba civium

     potentiorum limina.

ergo aut adulta vitium propagine

     altas maritat populos

aut in reducta valle mugientium

     prospectat errantis greges

inutilisque falce ramos amputans

     feliciores inserit

aut pressa puris mella condit amphoris

     aut tondet infirmas ovis.

vel cum decorum mitibus pomis caput

     Autumnus agris extulit,

ut gaudet insitiva decerpens pira

     certantem et uvam purpurae,

qua muneretur te, Priape, et te, pater

     Silvane, tutor finium.

libet iacere modo sub antiqua ilice,

     modo in tenaci gramine:

labuntur altis interim ripis aquae,

     queruntur in Silvis aves

frondesque lymphis obstrepunt manantibus,

     somnos quod invitet levis.

at cum tonantis annus hibernus Iovis

     imbris nivisque conparat,

aut trudit acris hinc et hinc multa cane

     apros in obstantis plagas

aut amite levi rara tendit retia

     turdis edacibus dolos

pavidumque leporem et advenam laqueo gruem

     iucunda captat praemia.

quis non malarum quas amor curas habet

     haec inter obliviscitur?

quodsi pudica mulier in partem iuvet

     domum atque dulcis liberos,

Sabina qualis aut perusta Solibus

     pernicis uxor Apuli,

sacrum vetustis exstruat lignis focum

     lassi Sub adventum viri

claudensque textis cratibus laetum pecus

     distenta siccet ubera

et horna dulci vina promens dolio

     dapes inemptas adparet:

non me Lucrina iuverint conchylia

     magisve rhombus aut scari,

siquos Eois intonata fluctibus

     hiems ad hoc vertat mare,

non Afra avis descendat in ventrem meum,

     non attagen Ionicus

iucundior quam lecta de pinguissimis

     oliva ramis arborum

aut herba lapathi prata amantis et gravi

     malvae salubres corpori

vel agna festis caesa Terminalibus

     vel haedus ereptus lupo.

has inter epulas ut iuvat pastas ovis

     videre properantis domum,

videre fessos vomerem inversum boves

     collo trahentis languido

positosque vernas, ditis examen domus,

     circum renidentis Laris.'

haec ubi locutus faenerator Alfius,

     iam iam futurus rusticus,

omnem redegit idibus pecuniam,

     quaerit kalendis ponere.